„Malarska impresja urzekająca intensywnością barw i spokojem zachodzącego słońca.”
Dzień dobiega końca. Ciemność coraz śmielej przejmuje niebo, lecz przez krótką chwilę ostatnie promienie słońca malują na tafli wody zwykły, a zarazem niezwykły spektakl światła. W tym przejściowym momencie, gdy dzień ustępuje nocy, ukazuje się Pomarańczowe Jezioro — przesycone spokojem i melancholijnym pięknem przemijania.
Dominujące w kompozycji gorące odcienie oranżu, czerwieni i złota rozpalają niebo, znajdując swoje odbicie także w gładkiej tafli jeziora i tworząc płomienną przestrzeń. Ciemna linia odległego brzegu stanowi kontrast, a czarne sylwetki traw na pierwszym planie dodają scenie intymności. Ten obraz to metafora wyciszenia i celebracja codziennego cudu natury. Wnosi do wnętrza ciepło i kojącą aurę letniego zmierzchu.
